نامِ من عشق است، آیا می شناسیدم؟

هوایَت را تویِ چمدانم جا دادم،

حالا در هر هوایی که می‌خواهی نفس بکش...

پی‌نوشت 1 : فائزه اس ام اس زده بود، غم‌هایَت را همین جا بگذار و برو. قول می‌دهم تا برگردی مواظب‌شان باشم. ولی غم تنها چیزی است که هیچ وقت جا نمی‌ماند و همیشه چند قدم جلوتر از آدم پیش می‌رود.

پی‌نوشت 2 : آه از سَر من پوست بِکَندی ای عشق/ اندر عجبم مگر  که سَلاخی تو؟

پی‌نوشت 3 : هر کس که می‌رود آدم را به خدا می‌سپارد. دلم به حالِ خدا می‌سوزد! هیچ کس تا حالا خدا را به کسی نسپرده است.

پی‌نوشت 4: عنوان پست از محمد علی بهمنی... یادش بخیر چقدر دهه‌ی هفتاد این غزل را زمزمه می‌کردیم.

پی‌نوشت 5 :نمی‌گویم