شعر (3)
خالی نیست
جایِ خالیِ هر روزت!
اندوه فرو رفته در صندلی ات
سرش را کرده توی روزنامه ای
که نمی خواندیش!
چای اش یخ کرده...
نشسته ام روی همان صندلیِ ساکت!
که جایم را گم نکنی
توی رویاهایت.
شبیهِ خودم
که پلک زدم و
گمت کردم...
از آن پس تو شدی رهگذر ِسرگردانِ
خوابهایِ آشفته ام
هر شب
توی یک شهر
یک خیابان
یک کوچه...
***
بلند گریه نمی کنم
بیدار نشو!
پرسه بزن
در خواب ها یم
من، همچنان با چشمِ بیدار
می خوابم!
+ نوشته شده در جمعه نوزدهم مهر ۱۳۸۷ ساعت 23:42 توسط نسترن وثوقی
|